[SF] Kitchen :: Kangin*Kyuhyun
posted on 06 Apr 2007 14:43 by nishikidotang in fiction
Title: Kitchen
Author: chibi_leon
Couple: Kangin / Kyuhyun & SuJu
Rating: แรกๆก็แค่ PG-13 ตอนหลัง NC ซะงั้น
Author ’s note: ใครที่ไม่นิยมคู่นี้ขอให้ปิดไปนะคะ ไม่ต้องการคอมเม้นท์ว่ารับไม่ได้
เราใจแคบ ^^
----------------
“อืม........” หวัดดีฮะ ผมโจคยูฮยอนนะฮะ.......ตอนนี้ผมกำลังพยายามลุกขึ้นจากเตียงนอนนุ่มๆฮะ ทำไมต้องพยายามน่ะเหรอฮะ? ก็เพราะว่าผมปวดเอวน่ะสิ! เมื่อคืนพี่คังอินน่ะ....เค้ารุนแรงอีกแล้ว อันที่จริงก็รุนแรงเป็นปกติแหล่ะฮะ แต่ผมก็ไม่ชินหรอกนะฮะ ก็ดูขนาดตัวผมกับพี่คังอินสิ! ยังกับไม้จิ้มฟันกับเสาเข็มเลยนะฮะ
เอาเถอะ....บ่นไปก็เท่านั้น แล้วนี่พี่คังอินไปไหนเนี่ย?
ผมลุกขึ้นคว้าเสื้อของพี่คังอินที่พี่เขาโยนทิ้งไว้แถวๆข้างเตียงขึ้นมาใส่ ..... ยับเชียว
ความยาวของเสื้อ (เพราะความหนาของคังอิน) ทำให้ชายเสื้อเลยลงมาปิดต้นขาของผมนิดหน่อย ประกอบกับผมหากางเกงไม่เจอ พี่คังอินถอดไปไว้ไหนเนี่ย ผมก็เลยคว้าแต่บ็อกเซอร์ตัวเล็กขึ้นใส่แล้วเดินออกไปหาพี่คังอินทั้งอย่างนั้นแหล่ะ ยังไงก็คงไม่มีใครตื่นเช้าขนาดนี้หรอก.....................มั้ง
----------------
“หอมจัง”
ผมโผล่หน้าเข้าไปในห้องครัวที่พี่ซองมินสั่งนักสั่งหนาว่าถ้าไม่จำเป็นห้ามผมเฉียดเข้าใกล้ในระยะ 12 เมตรเด็ดขาด ไม่รู้อะไรกันนักหนา แหม....ก็แค่ทำอาหารไม่เป็นแค่นั้นอ่ะ คิดว่าผมอยากทำนักรึไง เชอะ!
ที่ผมเห็นก็คือพี่คังอินใส่กางเกงวอร์มสีน้ำเงินตัวเดียว กำลังก้มๆเงยๆอยู่หน้าตู้เย็น ส่วนที่เตาไฟฟ้ามีหม้อใบใหญ่วางอยู่ ควันและกลิ่นหอมชวนชิมที่โชยออกทำให้ผมรู้ว่ามันคืออะไร !! Tukbokki นั่นเอง หอมเชียว พี่ซองมินทำทิ้งไว้รึไงเนี่ย นึกว่าทำเป็นแต่เมนูฟักทองซะอีก
“ตื่นแล้วเหรอ คยูฮยอน” พี่คังอินผละออกมาจากตู้เย็นแล้วเดินมากอดผม แอทแทคทั้ง กอด จูบ หอม....อื้อหือ กำไรแต่เช้าเลยนะฮะ
“อือ อย่าสิฮะ พี่คังอิน ทำอะไรอยู่น่ะฮะ”
ผมดันตัวพี่คังอินออกไป แต่ก็ไม่ขยับหรอกฮะ ก็บอกแล้วไง เอาไม้จิ้มฟันไปงัดเสาเข็มเห็นๆ พี่คังอินกอดที่เอวผมหลวมๆก่อนจะพิจารณาเอ็กซ์เรย์ซะผมเขิน
“ทำไมแต่งตัวอย่างนี้ออกมาเนี่ย คยู” ถามแล้วก็อย่าลูบก้นสิฮะ
เพี๊ยะ!
“โอ๊ย เจ็บน้า ~ คยูใจร้าย”
“บ้า......” พี่คังอินยิ้มทะเล้นใส่ผม
“ก็ผมน่ะตื่นขึ้นมาก็ไม่เจอพี่แล้ว หาเสื้อใส่ก็เจอแต่เสื้อพี่นี่ล่ะฮะ ยังดีที่พี่เหลือบ็อกเซอร์ไว้ให้ผมด้วย ไม่งั้นผมคงเดินโทงๆออกมามากกว่านี้ล่ะ”
“อื้อ!”
พี่คังอินดึงตัวผมเข้าไปใกล้ๆแล้วก็รวบตัวผมไว้หลวมๆ มืออุ่นนุ่มเลื่อนมาประคองท้ายทอยของผมเอาไว้ ก่อนจะประทับริมฝีปากลงมาแล้วค่อยๆแทรกปลายลิ้นอุ่นร้อนเข้ามาในปากผม.....อืมมมม ตกใจนะ แต่ว่า มันหวาน หวานมากๆเลย ผมสัมผัสได้ถึงลิ้นอุ่นๆของผมและเขาที่กำลังกระหวัดกระหวัดเกี่ยวในปากของผมจนมั่วไปหมด พี่คังอินละริมฝีปากออกเพียงนิดเดียว ก่อนจะชิมรสชาติของริมฝีปากด้านนอกของผมอย่างใจเย็น อืม...พี่คังอินบ้า ทำไมจูบเก่งแบบนี้เนี่ย
“แลบลิ้นออกมาซิ คยู” พี่คังอินสั่งด้วยน้ำเสียงออดอ้อน แล้วผมก็ยอมแต่โดยดี พี่คังอินแลบลิ้นออกมาแตะกับลิ้นผมเบาๆ พี่เขาดันตัวผมไปกระแทกกับประตูตู้เย็นก่อนจะกดจูบลงมาอีกที คราวนี้มันทั้งหวาน ทั้งอุ่นจนร้อน เหมือนตัวเองจะหายใจไม่ค่อยออกเลยแหะ
“อืม...พอแล้ว พอแล้วฮะ” ผมดันตัวพี่คังอินออกไป ก่อนจะหอบหายใจทางปาก พี่คังอินเลยทำท่าจะลงมาจูบอีกรอบ จนผมต้องผลักหน้าพี่เขาไปทางอื่น หายใจไม่ทันแล้วฮะ!
“หื่นเกินไปแล้วนะฮะ” พี่คังอินหัวเราะ ก่อนจะดึงตัวผมนั่งบนเก้าอี้ทานข้าวที่พี่เขานั่งอยู่ก่อนแล้ว...ก็นั่งตักแหล่ะฮะ
“จุ๊บ” พี่ฉวยโอกาสอีกแล้ว ให้ตายเถอะ เซเมะวงนี้มันยังไง ปลาหมึกกันซะทุกคนเลย ทั้งหมึกกันเห็นๆ แล้วก็หมึกแบบเนียนๆ แต่สงสัยพี่คังอินนี่จะได้หลายหมึกนะฮะเนี่ย ดูดกันยุบยับแกะออกกันมาหวาดไม่ไหว
“ตกลงทำอะไรอยู่ฮะ” ผมถามถึงจุดประสงค์
“อุ่น Tukbokki ให้เรากินนั่นแหล่ะ ซองมินทำทิ้งไว้ให้เราเมื่อคืนนั่นแหล่ะ แต่พี่ลืมบอก เลยตื่นขึ้นมาอุ่นให้กินตอนเช้าแทน”
“เหรอฮะ.....” ผมยิ้มๆนิดนึงให้พี่คังอินก่อนจะตวัดแขนขึ้นโอบรอบคอพี่เขา......
“ว่าแต่......วันนี้ใจดีกับผมอีกแล้ว? อยากได้อะไรเหรอฮะ” ผมจิกสายตาใส่พี่คังอิน.....พี่ซองมินสอนมาฮะ พี่ซองมินบอกว่าพวกเมะชอบ!
“หือ? ใครสอนมาเนี่ย คยูฮยอน เดี๋ยวก็เจ็บตัวแต่เช้าหรอก”
“แล้ว.........ไม่ชอบเหรอฮะ” ผมลากเสียงยั่วๆใส่นิดนึง อยากรู้จัง หมีหื่นตอนเช้าเป็นยังไงน้า (อ้าว น้อง?)
----------------
เสียงยั่วๆของโจคยูฮยอนมาดังอยู่ข้างๆหูคิมยองอุนแบบนี้ แล้วมีหรือครับที่ลูกหมาป่าน้อย จะรอดพ้นจากการตะปบของหมีอย่างผม ไม่รอดแน่ โจคยูฮยอน
“หวา”
เสียงร้องอย่างตกใจของเขาทำเอาผมหัวเราะ ผมอุ้มร่างผอมๆของเขาขึ้นไปนั่งบนโต๊ะกินข้าว ก่อนจะลงมือปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของผมเองที่อยู่บนตัวเขาออก
“หวา ~ พี่คังอินฮะ นี่ห้องครัวนะฮะ..........อ๊ะ อย่าสิฮะ เดี๋ยวคนอื่น......อืม”
“คนอื่นทำไมเหรอ คยูฮยอน” ผมที่กำลังง่วนอยู่กับการทำให้แผ่นอกบางๆ เป็นรอยแดง ถามเขาเบาๆ มือเรียวเล็กของเขาพยายามดันไหล่ผมออก แต่...พยายามไปเถอะครับ รอดยาก
“อา...........พี่คังอินฮะ!! หยุดสิฮะ เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นนะฮะ อ๊ะ อย่ากัดตรงนั้นนะฮะ”
มือน้อยๆที่พยายามดันไหล่ผมออกไป กลับทำให้ผมยิ่งรู้สึกอยากจะแกล้งร่างตรงหน้านี่ซะเหลือเกิน ว่าแล้วก็ยืดตัวขึ้นกัดยอดอกเสียหน่อย เสียงครางอย่างเสียวซ่านของน้องทำเอาผมขนลุกจนแทบทนไม่ไหว ตอนแรกที่ว่าจะแค่แกล้งเฉยๆ ตอนนี้ชักอยากจะเอาจริงขึ้นมาแล้วสิ ^^
“ยังไม่มีใครตื่นหรอกน่า เมื่อคืนทำงานกันดึกจะตาย”
ผมแก้ตัวไปอย่างนั้นเอง อันที่จริงเจ้าพวกนั้นน่ะ หูดีจะตาย ยิ่งเรื่อง “แบบนี้” นะ เดี๋ยวอีกซักพัก ถ้าผมไม่รู้ตัวก่อนเสร็จสมอารมณ์หมาย ก็ได้มีรายการแซวตอนมื้อเช้ากลางโต๊ะอาหารให้น้องอายจนหน้าแดงแน่ๆ
----------------
สภาพกลางห้องครัวตอนนี้ถูกเปลี่ยนเป็นสมรภูมิรักชั่วคราวระหว่าง หมีกับหมาป่า ไปแล้วครับ....อ้อ! ลืมแนะนำตัว ผมลีอึนฮยอก กับซูจูที่เหลืออีก 9 คนครับ อันที่จริงต้อง 10 ใช่ม้า ~ แต่พี่ฮีชอลบอกว่า “ไร้สาระ” เสร็จแล้วก็ปิดประตูใส่หน้าพวกผมแล้วกลับไปนอนต่อ เอาเถอะครับ เจ้าหญิงเขาว่ามาอย่างนั้นใครกล้าขัดก็บ้าแล้วครับ ขนาดพี่ลีทึกแฟนพี่ฮีชอลยังหลบเลย ฮ่ะๆ นอกเรื่องไปไกลล่ะ กลับมาดีกว่าครับ ตอนนี้พี่หมีอ้วนผลักตัวน้องเล็กของวงนอนราบไปกับพื้นโต๊ะแล้วครับ
“โอ้ว”
น่าน....สันดานปกติของซูจูละครับ ต้องให้ผมบอกมั้ยว่าใครมั่ง? ปกติจะมีพี่คังอินร่วมด้วยนะ แต่งานนี้พี่คังอินเป็นผู้ปฏิบัติไปเองซะอย่างนั้น รายนามคนที่ร้อง “โอ้ว” ออกมาก็เหลือเพียงแค่ ชเว ซีวอน แน่ล่ะครับ ขาดขานี้ไปงานกร่อยแน่ ปาร์ค จองซู ใช่ครับ....รายนี้ยิ่งขาดไม่ได้ใหญ่ ส่วนอีก 2 คนผมให้ทายครับ หะ? หะ? อะไรนะ พี่เยซองเหรอ ไม่ช่ายๆ รายนั้นเขาหื่นหลบในครับ เก็บไปทำกับรยออุค 2 คนน่ะ หือ????? พี่ฮันกยองเนี่ยนะ พวกคุณเอาสมองซีกไหนคิดเนี่ย? รายนั้นน่ะ หน้าแดงเถือกกำเสื้อซีวอนมันแน่นไปแล้ว อ้าว...ยอมแพ้แล้วเหรอ โธ่ คุณครับ! คำถามนี้คำตอบมันเห็นกันอยู่โต้งๆ ถ้าขาด “ชินดงฮี” กับ “ลีทงเฮ” ไปแล้วจะครบสูตรหื่นเหรอครับ?!
หะ? อะไรนะ ผิดคาดเหรอ? ใครอ่ะ?
โอ๊ย....ถ้าพี่ชินดงน่ะ ขานั้นเขาตากล้องประจำบ้านครับ แรกๆก็โดนบังคับขืนใจ(?)อยู่หรอกนะ หลังๆไม่รู้เป็นไง ท่าทางจะติดใจ แถมงานนี้เหมือนจะวิ่งมาเกาะขอบประตูคนแรกเลยมั้ง
อ้าว? ช็อกทงเฮกันหรอกเหรอ?
โธ่ หมอนั่น เห็นน่ารักๆแบบนั้นแต่ก็เห็นกันอยู่นี่ว่าแมนขนาดไหน? หือ? ไม่แมนกับคิบอม...................พูดงี้ผมโกรธนะ ผมยิ่งเคืองๆอยู่ พวกคุณน่ะชอบจับคู่ทงเฮกับคิบอมอยู่เรื่อย ผมไม่ได้หึงทงเฮนะ อย่าเพิ่งเข้าใจผิด ผมหึง.......เออ นั่นแหล่ะ! หึงคิบอมก็ได้ (//////) ทงเฮน่ะเขาเป็นแฟนกับซองมิน ตีฉิ่งดีใช่มั้ยล่ะ? เอาเถอะ...ยังไงตอนนี้ผมกับคิบอมก็โดนประนามเหมือนกันแหล่ะน่า T^T
เอาเถอะ....เรื่องนี้ผมไม่ใช่คู่หลักซักหน่อย ต่อดีกว่าๆ ชะแว้บ....ไม่เห็น
ไม่เห็น
ไม่เห็น
ไม่เห็น
ไม่เห็น
โอ๊ย !! สุดทน ทีเรื่องอย่างนี้น่ะนะ ตาสว่างกันสุดๆ แต่พอทำงานกว่าจะกระมิดกระเมี้ยนลุกขึ้นมากันได้มาน่าฟาดให้ยับซะจริง ฮยอกแจหงุดหงิด! มองผ่านกล้องพี่ชินดงก็ได้(วะ)
----------------
ตอนนี้คังอินกระดิกหูได้ยินแล้วแหล่ะว่าพวกเมมเบอร์ที่เหลือออกันอยู่หน้าครัว แต่ไม่มีอารมณ์ว๊ากหรอก ตอนนี้ยังจะกินคนข้างหน้ามากกว่า เหมือนจะได้ยินเสียงกล้องกำลังทำงานด้วยแหะ....เออดี อย่าลืมเอาไปอัดขายให้แฟนๆด้วยเลยล่ะ คังโจจะได้เป็นใหญ่ในแผ่นดินซักที
.
.
.
.
.
ทุเรศ! ใครจะคิดแบบนั้นวะ?
แต่ช่างเหอะ.....คังอินส่ายหัวนิดหน่อย ก่อนจะกลับไปสนใจร่างขาวๆที่กำลังบิดตัวไปมาอยู่บนโต๊ะ ยั่วเย้าด้วยเสน่ห์เฉพาะตัวแบบฉบับโจคยูฮยอนต่อ
‘ถ้าจะให้ไอ้พวกนี้มันเห็นก็ไม่ค่อยปลื้มแหะ....แต่ถ้าหยุดตอนนี้ เจ้าตัวเล็กต้องไม่ให้เข้าใกล้ในระยะ 3 เมตรแหงๆ’ ร่างสูงใหญ่คิดได้ดังนั้นก็ปล่อยเลยตามเลย ลงไปเก็บเกี่ยวความหอมหวานจากร่างตรงหน้าต่อ
คังอินแหวกเสื้อขาวให้กว้างขึ้นอีก ก่อนที่จะทั้งลูบไล้ทั้งขบเม้มจนคยูฮยอนร้องลั่น มือเรียวเล็กเปะปะไปทั่วโต๊ะ ร่างสูงเห็นอย่างนั้นก็ยิ่งนึกสนุก ปลดกระดุมออกทุกเม็ด แล้วลุกขึ้นเต็มความสูงสอดขาข้างนึงไว้ระหว่างขาของคยูฮยอน
“พี่...พี่คังอิน” ดวงตาเรียวเล็กหรี่ปรือมองด้วยอารมณ์เสน่หา แววตายั่วยวนและเชิญชวนให้ลงไปบดขยี้ให้ขาดใจคามือ เรียกร้องให้ร่างบนตัวทำมากกว่านี้
“หืม?”
“ร...เร็วสิฮะ” เปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก ก็อารมณ์ดิบในตัวเขามันถูกปลุกขึ้นมาแล้วนี่
“อะไรเร็วเหรอ? อยากให้พี่ทำอะไร” ร่างสูงที่นึกอยากแกล้งต่อฉุดให้ร่างผอมนั้นลุกขึ้นนั่ง แต่ก็โงนเงนเสียจนต้องประคองเอาไว้ แขนเล็กๆโอบรอบคอเขาเอาไว้เป็นหลัก
“อือ.....พี่อยากทำอะไรผมล่ะฮะ”
“พี่ไม่เห็นอยากทำอะไรเลยนี่”
“จริงเหรอฮะ”
น้ำเสียงที่เปล่งออกมา แม้จะทนแทบไม่ไหว แต่ก็กลั้นใจพูดออกไป ให้อีกฝ่ายเป็นฝ่ายทนไม่ได้
“ไม่อยากทำกับผมจริงเหรอฮะ” จิกด้วยสายตายั่วยวน นิ้วเรียวยาวลูบไปตามกระดูกไหปลาร้าเบาๆ ลามไปตามแผ่นอกกว้างที่เปลือยเปล่า ก่อนจะหยุดอยู่ตรงกล้ามอกแข็งแรง ตาเรียวเล็กช้อนขึ้นมองคนตรงหน้า
“ทำอะไรล่ะ”
“พี่คังอินฮะ...........พี่...........ไม่อยากเข้ามาในตัวผม….เหรอฮะ”
.
.
.
.
.
“ พี่.........ไม่อยากฟังเสียงผมกรีดร้องแทบขาดใจเวลาพี่เข้ามาในตัวผม….เหรอฮะ”
.
.
.
.
.
"พี่.............ไม่อยากเห็นผมดิ้นเร่าๆอยู่ในอ้อมแขนของพี่................….เหรอฮะ”
.
.
.
.
.
“แล้วพี่.....................ไม่อยาก ‘ร่วมรัก’ กับผม.............เหรอฮะ”
.
.
.
.
“โห....ใครสอนไอ้คยูมันพูดงี้วะ? แม่งยั่วฉิบหาย” ซีวอนอ้าปากค้างไปแล้วครับ
“เฮ้ยๆ ทงเฮเช็ดน้ำลายโว้ย” คิบอมตะโกนด่าเบาๆพร้อมออพชั่นผลักใส่คนที่กำลังเกยบ่าตัวเองอยู่.......แหงะ!!! แมนแล้วยังเกยอีกนะ ไอ้หมวย!
“เออ แล้วตกลงใครสอนมันวะ?”
ซีวอนก็ยังคงถามซ้ำ ตกลงมันคือคำถามที่ต้องการคำตอบเรอะ?
แต่ทุกคนก็มองหน้ากันไปมองหน้ากันมา มีแต่ชินดงนั่นแหล่ะที่ยังคงประคองกล้องในมือ ซูมเข้าซูมออกแบบมืออาชีพ (ซูมทำไม?)
“พี่เปล่านะ” ฮันกยองรีบปฏิเศธคนแรก........โธ่ ถ้าหมวยเอ๋ออย่างเจ๊สอนคยูได้ขนาดนั้น เจ๊คงไม่รอดมานั่งเขินตรงนี้หรอก เสร็จไอ้วอนไปตั้งแต่คืนวาน จนไม่มีลุกขึ้นมาแหง
“ฉันไม่เกี่ยวนะเฟ้ย แมนเต็มร้อย” พี่ลีทึกรีบส่ายหน้ามาแบบติดๆ รู้แล้วครับ....พี่ไม่แมนแล้วพี่ฮีชอลจะยอม?
“งานนี้ผมก็เปล่านะฮะ ไม่เคยแนะนำอะไรอย่างนี้หรอกนะ ฮ่ะๆ มันติดเรทไป” เจ้าหนูฟักทองก็ส่ายหัวตามทันที เมื่อพี่ฮันกับลีดเดอร์หันมาจิกสายตาใส่
“พี่ฮีชอลรึเปล่า” ผมลองเสนอความเห็นไป….ก็ซีวอนยังอึ้ง ทงเฮกับพี่เยซองยังนั่งค้างไม่สนใคร ส่วนคิบอม? พอเหอะ....ถ้ามันคิดนะ....ง่ะ -*- สยอง
“ฮีชอลเนี่ยนะ?” ไม่ต้องแอคโค่พร้อมกันก็ได้คร้าบ T^T แค่ออกความเห็นเฉยๆ
“เหอะๆ อย่างยัยนั่นคงแนะนำให้คยูฮยอนวางยาสลบคังอิน มัดมือมัดเท้าแล้วขึ้นคร่อมมากกว่านะ” ซีวอนทำท่าเหมือนจะเผาฮีชอล แต่เหมือนจะรู้สึกได้ถึงสายตาอาฆาตนิดๆของลีดเดอร์กับภรรยาสุดที่รักก็เลยรีบรวบรัดตัดความสรุปเหลือจนสั้นนิดเดียว แล้วหันไปยิ้มแหยๆให้ทั้งสองคนที่จ้องมาที่ตัวเองเขม็ง
“โธ่ แหย่เล่นน่า พี่ลีทึก...................อา.....ฮยอง ผมไม่ได้คิดอะไรกับซินหรอกนะ ฮยองน้า ~ ......” ประโยคแรกเสียงติดจะแข็งนิดหน่อย แต่ประโยคหลังนี่ แหม มีออพชั่นเสริมถูหน้าไปกับไหล่พี่ฮันกยองด้วย หมั่นไส้ว่ะ
“อืม รู้แล้ว” พี่ฮันกยองพยักหน้ารับ เจ้าเด็กโข่งประจำบ้านเลยได้ทีอ้อนใหญ่ เห็นแล้วก็อิจฉาครับ หันไปดูคู่นั้นต่อดีกว่า สบายใจ(?)กว่าครับ
.
.
.
.
.
“ไปจำมาจากไหนน่ะ คยูฮยอน” คังอินถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ คยูฮยอนหัวเราะน้อยๆ
“ไม่มีหรอกฮะ ก็แค่....อยากลองพูดดูน่ะฮะ”
“หึ....แล้วมีใครบอกมั้ยว่าพูดแบบนี้แล้วจะเป็นยังไงน่ะ”
“อืม.....ก็พอจะรู้อยู่หรอกนะฮะ.......”
“แล้วพูดทำไม หืม?” กดจูบลงที่ซอกคอขาวแรงๆ ก่อนจะกัดให้เป็นรอยแดง เรียกเสียงครางหวานให้เปล่งออกมา
“ก็อยากนี่ฮะ..........ช่วยผมสิ” ว่าแล้วก็สนองศรัทธาเสียหน่อย ร่างสูงผลักร่างบางให้นอนราบไปกับพื้นโต๊ะอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มลูบไล้ปลุกอารมณ์ร่างบางอีกครั้ง
ฝ่ามือหนาลูบไปตามแก้มขาวเนียน ปลายนิ้วชี้ลูบไปตามริมฝีปากแดงอิ่ม ก้มลงไปบดเบียดเบาๆ ลิ้นอุ่นค่อยๆแทรกเข้าไปตามทางที่คยูฮยอนเปิดรับ ปลายลิ้นหยอกเอินกันไปมา และเป็นคยูฮยอนที่ผละหน้าหนีออกมาก่อน น้องเล็กหัวเราะน้อยๆแล้วก้มลงไปเม้มที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะค่อยๆเพิ่มแรงทีละน้อย ยั่วเย้าให้อีกฝ่ายตอบสนอง ปลายลิ้นนั้นตอบสนองไปมา เสียงครางในลำคอของทั้งสองคนดังอยู่ในห้องครัวที่หอมฟุ้งไปด้วยกลิ่นอาหารที่เหมือนร่างสูงจะลืมไปแล้วว่าอุ่นทิ้งไว้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ทั้งสองคนในห้อง หรือ เหล่าเมมเบอร์ที่เหลือสนใจ เพราะต่างคนก็ต่างสนใจกับกิจกรรมของตนเองมากกว่า
คังอินดึงให้เสื้อเชิ้ตสีขาวลงไปกองอยู่กับข้อศอกของร่างบาง ตวัดให้ขาทั้งสองข้างยกสูงขึ้น ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นอกแบนราบ ไล่ลงไปตามหน้าท้องที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจเข้าออกที่กระตุกบ้างเป็นบางคราว ยอดอกสีชมพูระเรื่อดึงดูดให้ก้มลงไปขบเม้มอย่างมีอารมณ์
“อ่ะ”
คยูฮยอนสะดุ้งตัวเล็กน้อยตามแรงขบที่แรงพอดูของคนที่กำลังสนุกสนานกับการสร้างรอยสีสดให้ตัวเขา มือของคังอินเริ่มผละจากหน้าท้องลงไปส่วนที่นูนโป่งออกมาใต้กางเกงบอกเซอร์สีดำ เสียงครางเครือเบาๆ พร้อมกับสะโพกบางที่บิดไปมาอย่างเสียวซ่าน ฝ่ามืออุ่นๆนั่นกำส่วนที่แข็งขึงไว้จนเต็มแต่ก็ยังอ่อยอิ่งไม่ขยับเสียที
“ขยับสิฮะ คังอิน”
ร่างสูงทำตามคำร้องขอ ค่อยๆขยับขึ้นลงช้าๆ อยากจะแกล้งให้คนตรงหน้าร้อนแรงมากกว่านี้ แค่นี้มันยังไม่พอ อยากจะฟังเสียงร้องครวญครางอย่างทรมาณ เรียกชื่อเขา ร่ำร้องให้ทำมากกว่านี้ ทั้งร้อนแรงและยั่วยวนราวกับไร้เดียงสา น้ำเสียงยามที่อารมณ์เปลี่ยวครอบงำร่างตรงหน้าอย่างไร้สติมันทำให้เขาแทบคลั่ง
“เร็วอีกสิฮะ คังอิน”
ดูท่าร่างบางของผมจะ ‘อยาก’ จริงๆแหะ ก็เล่นบิดตัวอย่างขัดใจเองเลยนี่นา ผมก็เลยไม่แกล้งต่อค่อยๆขยับแก่นกายร้อนผ่าวเร็วขึ้นอีกนิด ช้าบ้างเป็นบางครั้ง ให้ร่างบางๆนั้นได้ส่งเสียงประท้วงนิดหน่อยพอสนุกสนาน ผมขยับเร็วขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงครางที่ดังขึ้นตาม ก่อนที่ผมจะหยุดลงดื้อๆ
“อื้อ” คยูฮยอนส่งเสียงประท้วง
“ไปพร้อมกับพี่นะ”
คยูฮยอนพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ ทั้งๆที่แทบจะขาดใจอยู่แล้ว คังอินพลิกตัวคยูฮยอนให้นอนคว่ำลง กางเกงบ็อกเซอร์สีดำถึงดึงออกแล้วเหวี่ยงไปอย่างไม่สนใจ แขนเรียวเล็กยึดโต๊ะไม้ไว้ สะโพกบางถูกยกขึ้นสูง นิ้วแรกของคังอินถูกสอดใส่เข้าไปอย่างรวดเร็วจนร่างข้างใต้สะดุ้งเฮือก เสียงร้องเจ็บปวดดังขึ้นมาเบาๆ ร่างหนาจึงค่อยๆขยับนิ้วนั้นอย่างเชื่องช้า เรียวนิ้วหมุนควานไปกดตรงจุดกระสันอย่างช่ำชอง คยูฮยอนถึงกับดิ้นพล่าน ทั้งเสียวซ่าน ทั้งทรมานจนแทบขาดใจ แต่คังอินก็ยังไม่หยุด กลับมานิ้วที่สองตามเข้าไป คยูฮยอนหลับตาแน่น ผลจากการที่ยังไม่ได้ปลดปล่อยที่จุดกึ่งกลางลำตัว ตอนนี้มันแทบจะระเบิดออกมาแล้ว แต่วินาทีก่อนที่คยูฮยอนจะถึงจุดสุดยอด ก็เหมือนร่างสูงจะรู้ คังอินกลับถอนนิ้วทั้งสองออกมา
“คังอินนา.........” น้ำเสียงแหบพร่าเรียกชื่อเขาอย่างขัดใจ คังอินหัวเราะในลำคอ ก้มลงเบียดกายซ้อนทับแผ่นหลังขาว ซุกจมูกลงบนคอขาว กลิ่นเหงื่อตามไรผม และลมหายใจร้อนที่รดรินทำเอาแทบบ้า
“พี่เข้าไปนะ” ถามเสียงแหบขออนุญาต แต่คำตอบที่ถูกเปล่งออกมาทำเอาคังอินต้องกลั้นหัวเราะ
“จะขอทำไมฮะ เข้ามาได้แล้วฮะ ผมน่ะจะขาดใจตายอยู่แล้ว”
คังอินปลดเชือกกางเกงวอร์มออก แล้วดึงส่วนกลางลำตาออกมา ตามด้วยการกดแก่นกายแข็งขึงเข้าไปในช่องทางช้าๆ ก่อนจะดันเข้าไปจนสุดทาง คังอินได้เสียงร้องครางอย่างพออกพอใจของคยูฮยอน มือเรียวเล็กกำขอบโต๊ะทานข้าวแน่น คังอินจึงยึดสะโพกบอบบางไว้เป็นหลักก่อนจะค่อยๆขยับเข้าออกช้าๆไม่รีบร้อน แต่ทว่าจังหวะที่แทรกเข้าไปทั้งลึกและรุนแรง
“อ่ะ.....แรงอีกฮะ” กล้ามเนื้อที่ช่องทางบีบรัดแรงกระแทกจากแก่นกายแน่น
“อีกสิฮะ....คังอิน อ่ะ! พี่ทำได้แค่นี้เหรอฮะ” เสียงยั่วเย้าท้าทาย ดึงสติให้ขาดหายเข้าไปทุกที แต่เหมือนร่างบางจะไม่พอใจเอาเสียเลย ยิ่งส่งเสียงเรียกร้องมากขึ้นอีก
.
.
.
.
“อีกสิฮะ แรงๆเลย อ๊า ! อีกสิฮะ คังอิน......อา ไม่ต้องกลัวผมเจ็บ”
.
.
.
.
“อา....ได้อีกฮะ คังอิน อา........ระ แรงอีก”
.
.
.
.
.
“มากกว่านี้สิฮะ! อา!”
.
.
.
.
.
“อา! ต้องแบบนี้สิฮะ คังอิน แรงอีกฮะ อ๊า~”
.
.
.
.
.
“ซี๊ด”
ร่างบางหลับตาแน่น กลีบปากถูกกัดจนแดงจากอารมณ์หวาบหวาม คังอินเพิ่มแรงกระแทกจนคนรับแทบทรุด แต่ถึงจะเจ็บก็สุขสม สะโพกบางถูกกระแทกแรงขึ้นแต่เหมือนยังไม่พอ สะโพกบางเบียดเข้าหาแก่นกายยามดันเข้ามาในช่องทาง คังอินออกแรงกระแทกกระทั้นของตนเองเข้าไปอีก คราวนี้เอวเล็กถึงกับกระตุกผวา พร้อมทั้งกรีดร้องออกมาลั่นด้วยความรู้สึกที่รุมเร้าอยู่ด้านหลัง แต่ร่างสูงก็ไม่สนใจแล้ว ทั้งยังเพิ่มแรงขึ้นอีกจนโต๊ะไม้เริ่มสั่น แจกันดอกไม้หล่นลงกับพื้นห้อง
โครม
คังอินกระชากตัวคยูฮยอนลงมานอนคว่ำหน้ากับพื้นห้องครัว มือใหญ่ดึงเส้นผมสีดำสนิทขึ้นมารับจูบร้อนแรงก่อนจะผละออกมา ร่างสูงใหญ่ยังคงโยกตัวไปมาราวกับไม่รู้จักพอ ลีลาแพรวพราวทุกอย่างถูกงัดมาใช้กับร่างที่กำลังกรีดร้องอย่างสุขสม อยากให้ร่างบางตรงนั้นคลั่งมากกว่านี้ คลั่งอย่างที่เขาถูกทำให้เป็น
ทางด้านคยูฮยอนที่เรียกร้องให้คนรักรุนแรงในคราวแรก ตอนนี้แทบขาดใจ ทุกครั้งที่ร่างแข็งแกร่งนี้กระแทกลงมาราวกับพายุ ทุกครั้งที่เสียงครางหนักในลำคอผ่านเข้ามาในโสตประสาท ก็ยิ่งอยากทำให้ร่างนั้นหลงใหลร่างกายของเขามากกว่านี้ อยากจะให้หลงไปกับรสสัมผัสร้อนแรงให้มากกว่านี้ อยากให้พี่คังอินหลงเขาจนโงหัวไม่ขึ้น อยากให้ร่างนี้เป็นของเขาคนเดียว
“คะ คังอิน”
คังอินดึงแก่นกายออกมาจากช่องทางนั้นอย่างรวดเร็ว ตามด้วยการพลิกตัวร่างบางให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา ก่อนจะสอดใส่กลับมาใหม่จนร่างบางไม่ทันได้ตั้งตัวกระตุกเฮือกขึ้นโอบคอเข้าไว้แน่น ดวงตาเรียวเล็กจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าคมเข้ม พร้อมทั้งกัดปากยั่วอีกครั้งจนไม่รู้จะยั่วยังไงแล้ว คังอินกดยิ้มที่มุมปากก่อนที่จะควงสะโพกไปมาเร่งเร้าให้คยูฮยอนต้องการเขามากขึ้นอีก
“อ๊าาาาาา คังอิน” ร้องกระเส่าออกมาเมื่อถูกกระแทกหนักๆอีกสองสามทีแล้วปลดปล่อยอารมณ์ออกมา จนเปรอะทั้งหน้าท้องตัวเองและคนที่กระทำไปหมด ร่างของคนบนตัวทิ้งยวบลงมาอย่างเหนื่อยอ่อน เสียงหอบหายใจหนักหน่วงที่ไม่มีท่าทีจะหยุดลงง่ายๆบ่งบอกได้ดีถึงกิจกรรมที่โรมรันกันมานานว่ามันสุขสม สะใจกันขนาดไหน
ผ่านไปซักพักคังอินจึงค่อยๆถอนตัวออกมา แล้วดึงให้คนที่ยังนอนหอบหน้าแดงก่ำขึ้นมานั่งบนตัก ใบหน้าขาวซุกอยู่กับไหล่กว้าง เสียงหอบหายใจ กลิ่นเหงื่อ และ ไอร้อน ก็ยังดำเนินต่อไปเงียบๆ โดยที่ทั้งสองคนไม่พูดอะไร รวมถึงอีก 10 ชีวิตที่นั่งอยู่ข้างนอกถึงกับเงียบกริบ กลืนน้ำลายกันไปหลายอึก แต่ 4 ใน 10 หายไปตั้งแต่คังอินกระชากคยูฮยอนมาอืออากันที่พื้นห้องครัวแล้ว
1 ใน 2 ผู้โชคร้ายหรือดีก็ไม่รู้ คือฮันกยองและรยออุคที่ถูกคนรักลากเข้าห้องไปแล้ว
.
.
.
.
.
“หายเหนื่อยรึยัง หืม?” น้ำเสียงอ่อนโยนถามออกมาพร้อมกับริมฝีปากที่กดจูบลงบนขมับที่เปียกชื้น ดวงตาเรียวปรือปรอยด้วยความเหนื่อยอ่อน
“พี่น่ะ.......”
“......?”
คยูฮยอนเหมือนจะอยากพูดต่อ แต่ก็เปลี่ยนใจซุกหน้าลงกับไหล่กว้างต่อ คังอินหัวเราะเบาๆ ร่างบางถูกช้อนตัวขึ้นจากพื้นกระเบื้องที่เย็นเฉียบนั่งพักบนเก้าอี้ ส่วนเจ้าตัวก็เดินไปหยิบบ็อกเซอร์สีดำที่โดนเหวี่ยงไปกองอยู่ตรงหน้าตู้อบ แล้วเดินมาส่งให้เจ้าตัวเล็ก
“จะใส่เองหรือให้พี่ใส่ให้” กระซิบเสียงเจ้าเล่ห์จนคยูฮยอนคว้ากางเกงมาแทบไม่ทัน
“ไม่ไหวแล้วฮะ เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เกือบเช้า แล้วยัง.......ไม่ไหวแล้วฮะพี่” คังอินหัวเราะ ก้มลงจูบที่แก้มขาวแรงๆ แล้วเดินปิดเตา Tukbokki ที่แทบจะแห้งน้ำคาหม้อไปแล้ว แต่ก็ยังดีที่ใส่น้ำเผื่อไว้(?)เลยไม่แห้งมากจนน่าเกลียด พอกินได้ล่ะน่า
“หิวรึยังเรา?” ถามไปแต่มือก็ตัก Tukbokki ใส่ชามให้เรียบร้อย พร้อมเสิร์ฟให้ถึงที่ แล้วหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ข้างๆ
“นิดหน่อยฮะ” คยูฮยอนติดกระดุมเสื้อเชิ้ตจนครบทุกเม็ดแล้วหันมาพูดกับคนรัก
“ไม่เหรอพวกพี่ๆเขาเหรอฮะ”
คังอินกระตุกยิ้มมุมปากจนคยูฮยอนขมวดคิ้วงง .......... ไม่รู้เรื่องล่ะซี่
.
.
.
.
.
“ไอ้พวกข้างนอกน่ะ อิ่มตาอิ่มใจเต็มอารมณ์แล้วก็เข้ามากินข้าว”
ห่ะ???!!
คยูฮยอนหันขวับไปทางประตูอย่างรวดเร็ว แล้วก็แทบจะมุดพื้นครัวหนีอย่างรวดเร็วเช่นกัน เมื่อเหล่าเมมเบอร์ยิ้มหน้าบานแฉ่งใส่อย่างไร้ยางอายกันถ้วนหน้า (^0^)
“พวกพี่................”
“แหะๆ”
“เห็น?”
“อือ..........”
“ตั้งแต่แรก”
“ก็ใช่”
“แล้ว?........”
“?”
“พี่คังอิน พี่รู้”
“ฮ่ะๆ ก็นะ เรื่องปกติน่ะ คยูฮยอน เพราะปกติพี่ก็จะไปรวมในนั้นด้วย” รายนี้ก็รับกันหน้าด้านๆเลยทีเดียว - -
“...........” น้องเล็กของวงถึงกับอ้าปากค้าง
ปัง !!!!!!!!
เฮือก !!!
“พี่คังอิน.........ทุเรศ!” ถึงปากจะว่างั้น มือจะปาตะเกียบใส่จนคังอินหัวเราะลั่น แต่หน้าของโจ คยูฮยอนกลับแดงเถือกชนิดมะเขือเทศชิดซ้าย ลูกตำลึงชิดขวาไปเลย
“บ้าๆๆๆๆๆๆ บ้า !!” คยูฮยอนรัวใส่เป็นชุดก็จะเน้นหนักคำสุดท้ายใส่หน้าคังอินที่ยังหัวเราะไม่เลิก ก่อนจะวิ่งหนีออกไปจากครัวแล้วปิดประตูดังปัง
“ไม่ง้อเหรอวะ” ลีทึกถามขณะจัดการยกหม้อ Tukbokki มาวางบนโต๊ะ
“เออ จะไปอยู่นี่ไง” คังอินคว้าชาม Tukbokki ที่ตักเอาไว้แต่แรกไปด้วย
“อย่าต่อรอบ 2 ล่ะ ตอนบ่ายคยูฮยอนต้องไปออกงานกับ K.R.Y นายก็มีออกกับ TROT เหมือนกัน” ลีทึกเตือน แต่น้ำเสียงกลับเจ้าเล่ห์ผิดกัน คังอินกระตุกยิ้มมุมปากไม่ตอบอะไร แล้วเดินออกไปเลย ลีทึกทิ้งลมหายใจ 1 เฮือกใหญ่
“กูจะเตือนทำไมวะเนี่ย จะเหลือหรอวะ? คังอินน่ะ ถึกอย่างกับควายเปลี่ยว แต่คยูฮยอนนี่สิ....แล้วยังไอ้เยซองกับรยออุคอีก โทรไปแคนเซิลงานดีมั้ยวะเนี่ย ~” ลีดเดอร์ทำหน้าเครียดก่อนจะโวยวายออกมา ทำเอาเหล่าเมมเบอร์ขำก๊าก ก็จริงของเขาล่ะนะ..........หึๆ
แล้วคุณล่ะ? คิดว่าวันนี้คยูฮยอนจะรอดไปทำงานมั้ย?
FiN ! จบเถอะ!!!
Talk : ยอมรับแต่โดยดีว่าจบได้ห้วนมาก - - นึกอะไรไม่ออกแล้ว ฮ่ะๆ เอาเป็นว่าช่วยคอมเม้นท์ติ-ชมกันด้วยนะคะ อยากจะเอาไปปรับปรุงผลงานเรื่องหน้าง่ะ >< ฟิค SJ เรื่องแรก (ที่มันดูเป็นฟิค SJ) ที่แต่งสำเร็จเลย ฝากด้วยนะคะ ^^
O.o
ทำไมไม่จับมาสลับกันว่ะ ชั้นเคือง
แต่เอาเหอะ เรื่องนี้มันไม่ค่อยจะออกมาวาดลวดลายมาก พอรับไหว
) ให้ตายเหอะ ขำได้อีก ฮ่าได้อีก แล้วสุดท้ายหื่นได้อีก
รุนแรงกันจังนะ
แบบว่าเราภูมต้านทานไม่แข็งแรงอะ
แต่ว่า คังอินนี่สุดยอดเลย
แล้วก็ คยู จะยังมีชีวิตอยู่หรอ
#1 By ~ Ka Ren ~ on 2007-04-06 15:05